|
Bitmişti Hayat Başlamıştı Ölüm |
|
|
 |
 |
Okunma |
|
156 |
Bu sabah uyandığımda ev sessizdi. Salona geçtim saate baktım saat on
iki'ye geliyordu. Amma'da uyumuşum. Kimse bu sabah beni uyandırmamış.
Masanın üstünde bügünün gazetesi vardı, tam baş sayfada bir ölüm
haberi, yine bir genç basılmıştı. Tüylerim diken diken oldu ürperdim
bir anda. üstümü giydim ve dısarı çıktım. Adım adım yürüyordum, köyün
içinde. Bütün evlerin kapıları kapalıydı insanlar yok olmuş gibiydi.
Sankide terk edilmiş bir köydü. Yürüdükçe içime bir sıkıntı doğuyordu.
Sonra sokağın sonuna geldim ve mezarlığın tarafında bir kalabalık
gördüm. Telaşla koşmaya başladım. Koşuyordum ama sanki nefes almıyordum
nefesim hiç tükenmiyordu ve ben hiç yorulmuyordum. Mezarlığa varınca
annemi gördüm, ağlıyordu. Ama garip olan benim adımı haykırıyordu. Sesi
gökyüzünü inletiyordu. Bütün ailem perişan bir haldeydi, kimi ağlıyor
kimiyse sadece adımı sayıklıyordu. Anneme seslendim 'anne ben burdayım,
niye ağlıyorsun?' diye sordum. Sesimi duymadı beni gormemiş gibi devam
etti ağlamaya. Tek tek herkese dokundum coğuna ilk defa sarıldım ama
kimse duymadı, hissetmedi. 'Ağlamayın, ağlamayın, ağlamayın... ben
ölmedim' diye haykırdım defalarca ama kimse duymadı.
O anda anlamıştım neler olduğunu hepsini tekrar yaşıyormuş gibi
hatırladım. Ben ölmüştüm dün o bir türlü gelemeyen ambulans hiç
gelmemişti ve bu cenaze benim cenazemdi, benim için bitmişmişti hayat
başlamıştı ölüm. Dün hergün olduğu gibi yine evden çıkmıştım kimseyle
vedalaşmadan. Tam eve dönecekken otostop çekmeyi beklerken meğersem
ecelimi bekliyormuşum. Çünkü karşıdan hızla gelen bir araç benide aldı
bereberinde ve hayatımda biriken acılarla beni sürükledi yerde. Çok
canım acımıştı ama şimdiyse hiçbirşey hissetmiyorum. Dün evden çıkarken
hiç geri dönemeyeceğim diye bir his yoktu içimde. Vedalaşmamıştım
kimseyle. Onları aslında ne kadar sevdiğimi soyleyememiştim. Belkide
ilk kez ama son kez sarılamamıştım.
Üc gün mevlit okundu bizim evde. Annem hep ağlıyordu. Ne çok sevenim
varmış meğer. Görememişim hayattayken. Benim için ne kadar insan
ağlıyor ne kadar insan üzülüyordu. Ama herşey bitmişti. Ölümmüş son
nokta. Yaşadıklarım, yaşayamadıklarım, hepside geride kalmıştı. Neden?
diye sordum Allaha. Bana bir şans daha vermesi için yalvardım söz
veriyorum daha dikkatli olacağım her saniyenin değerini bileceğim diye
isyan ettim.
Günlerce yalvardım Allaha bana bir şans daha ver diye. Ama vermedi bana
tekrar bir şans vermedi. Dokunuyordum ama beni kimse hissetmiyordu, ben
ordaydım ama beni kimse görmüyordu, ben artık bir hiçtim...bir ölüydüm
sadece. Benim için bitmişti hayat başlamıştı ölüm. Geriye kalan gözü
yaşlı bir anne ve baba vardı bana sarılamadıkları için sevdiklerini
söyleyemedikleri için pişmanlık duyan bir anne ve baba. Kardeşlerim,
ailem, arkadaşlarım ve o sabah ölüm haberimi gazetede okuyup bana
acıyan insanlar. Insan her kapıdan çıkışında dönüp'de bakmalı bir
arkasına düşünmeli geri dönebilecekmiyim diye yada ardımda
bıraktıklarımı bir daha görebilecekmiyim diye. Ben düşünemedim. Aklıma
hiç gelmemişti ölüm daha çok gençtim ve yapacak daha çok şeyim vardı
hayatta. Hayattayken sonsuza dek yaşayacakmışsın gibi gelir insana. Ama
hayat oyle garipki bir saniye varsın bir saniye yoksun. Ileride pişman
olmamak için insan sevgisini göstermeli, kimseyi kırmamalı, insan
hayattayken yaşamanın değerini bilmeli. Kaç gün geçti aradan artık
ölümü kabüllendim ve Allah beni affetmeyecek bana yaşamam için bir şans
daha vermeyecek. Vaktim doldu ben gidiyorum...
hoşcakal anne
hoşcakal baba
hoşcakal köyüm, hoscakal dünya
hakkınızı helal edin
Ben sizinle hep olacağım ben ölmedim ruhum yaşıyor biz ölmedik ruhumuz
yaşıyor. Siz beni görmesenizde, duymasanızda, hissetmesenizde. Siz bizi
görmesenizde, duymasanızda, hissetmesenizde. Ben yaşıyorum. BİZ
YAŞIYORUZ VE HEP BURDAYIZ...
|
Yorumlar |
|
|
