İlk karşılştığımız gün... Acele ile evden çıkmıştım.önüme bakmadan
yürüyordum. Sonra birisi hızla bana çarptı.Tabi o anda ağzıma geleni
saydım.Sonra giderken arkasına döndü ve bana "oğlan çocuğu gibisin.Sen
ne biçim bir kızsın."dedi.Bende ona "dangalak" diye bağırdım.İşe
gittim. Aslında böyle yapmamalıydım.Çok ayıp oldu edim kendi kendime.
ertesi gün tekrar gördüm onu ama daha sakin davrandım.Ama sonra ne
olduysa oldu ve kavga ettik.Sonra anladım ki değil özür dilemek
neredeyse kavga edecektik.Sonra telefon numaramı bulmuş ve beni
aradı."buluşabilir miyiz?" dedi. Bende kabul ettim.Buluştuk. Bana kız
kulesinin hikayesini anlattı.Sonra da bak kral bile kaderden kaçamadı
dedi. biz neden birbirimizden kaçalım bizim biraraya gelmemizde kader
değil mi?Biz birbirimizin kaderiyiz."dedi.Sonra o sıcacık
gülümsemesiyle bana doğru yaklaştı ve beni öptü."Benimle evlenir
misin?Hayırdan başka bir cevap duymak istemiyorum."dedi.Evlendik.Çok
mutluyduk.Bana hep ilk taıştığımızdaki gibi oğlan çocuğu derdi.Sonra
kaza geçirdi.Yatalak kaldı.Hayata küstü.Bakkala gittim.Eve döndüğümde
onu ölü buldum.Yatalak kaldığından beri bana hiç oğlan çocuğu
dememişti.Yastığının altında bir zarf buldum.Üzerinde"oğlan çocuğuna"
yazıyordu.Açtım. " Bak oğlan çocuğu önce bana asla ağlamayacağına söz
ver.Seni ilk tanıştığımız andan son nefesimi verinceye kadar
sevdim.Ölmek istedim çünkü asla sana yük olmak istemedim.Beni sevdiğini
biliyorum.ve hep seveceğini de... senden birşey rica edebilir
miyim?lütfen ağlama ve beni hep sev.Seni çok seviyorum ve hep
seveceğim.gittiğim yerden seni izliyor olucam.Seni seviyorum be oğlan
çocuğu" yazıyordu mektupta.Şimdi ne mi yapıyorum?Bir şirkette
çalışıyorum.Ve onun beni izlediğini düşünerek mutlu oluyorum...Ve ona
sesleniyoru: Bu oğlan çocuğu seni çok seviyor...
Yorumlar
